Мінулы раз мы яшчэ начавалі на вуліцы. Цяпер вятры сталі невыноснымі, а тэмпература ўначы блізіцца да нулю.

глядзець далей >

Аргентына вельмі падобная да ўсходнееўрапейскіх краінаў. Асабліва паўночныя правінцыі. Заходзіш у сельскі аўтобус, а там за рулём Вася. Ну, такі наш-наш Вася.

глядзець далей >

Вельмі часта ў падарожжы нам даводзіцца тлумачыць іншаземцам, што такое Беларусь, дзе яна знаходзіцца.

глядзець далей >

Першы фотаздымак у гэтым рэпартажы зроблены ў 1971 годзе. На ім – французы Гай і Нікі ў Балівіі. Мы сустрэлі іх у Бразіліі на востраве Ітапарыка праз 40 год.

глядзець далей >

Марсэль з расійскай табурэтнай каманды казаў: «Калі вы не пабываеце ў штаце Баія, не кажыце, што вы былі ў Бразіліі. Баія – гэта «душа» краіны».

глядзець далей >

Адна з нешматлікіх і асноўных умоваў нашай творчай экспедыцыі – аднесці табурэтку з беларускай кухні да акіяну.

глядзець далей >

За два дні да фэсту мы згубілі ўсялякую надзею на яго патрапіць. А Даніэль запрасіў нас на рэлігійную цырымонію.

глядзець далей >

Калі праз восем вельмі доўгіх дзён у балівійскіх джунглях мы апынуліся на мяжы з Бразіліяй, нас цяжка было б пазнаць нават роднай маці.

глядзець далей >

Эквадорскіх джунгляў нам было мала, і з саляра нам захацелася ехаць праз балівійскую сельву на Амазонку.

глядзець далей >

Тое, што на саланчак Уюні, самы вялікі ў свеце, патрапіць амаль немагчыма, нам расказаў Кірыл. Маўляў, транспарт туды не ездзіць і людзі там не жывуць.

глядзець далей >

Балівія – самая танная краіна на нашым шляху. Так, сустрэча тут Новага году на беразе возера Ціцікака абышлася нам менш чым у 20 долараў.

глядзець далей >

Дзеці шкрэбліся ў вокны, грукалі ў дзверы і гучна плакалі. “Кьерэмос хугар мас!” (хочам яшчэ гуляць) – крычалі яны.

глядзець далей >

Раніца пачалася для нас некалькігадзінным шпацырам з заплечнікамі ў надзеі пакінуць Аякуча і дабрацца да Куска.

глядзець далей >

З Лімы ўтраіх з Вераснем і Калюнем мы накіраваліся ў Куска. А з яго – рукою падаць да возера Ціцікака на мяжы з Балівіяю.

глядзець далей >

Чым бліжэй да мяжы з Перу, тым горшым станавіўся Эквадор. Кошты на ежу ўзраслі ўдвая, кіроўцы аўто сталі прасіць грошай за аўтаспын.

глядзець далей >

Дабірацца з Эквадору ў Перу мы вырашылі праз джунглі па рэчцы Санцьяга.

глядзець далей >

Эквадор развейвае стэрэатыпы. Аказваецца, на экватары бывае холадна і выпадае снег.

глядзець далей >

У горадзе з больш як сямю мільёнамі чалавек, дзе жыхары задыхаюцца ад выхлапных газаў і надзяваюць на твар маскі, мы знайшлі куток поўнай свабоды і творчасці.

глядзець далей >

Як дабрацца з Панамы ў Калумбію, мы пачалі думаць даўно. Дзве краіны раздзяляюць 89 кіламетраў непраходных джунгляў і балотаў Дар’янскага прабелу.

глядзець далей >

За два дні дабраліся да сталіцы Панамы горада Панамы, дзе украінская табурэтная каманда ўжо рыхтавала фестываль.

глядзець далей >

Коста-Рыка – самая багатая краіна ў Цэнтральнай Амерыцы. Кошты тут, як у ЗША. І аўтаспын такой жа паспяховасці.

глядзець далей >

Трэба рухацца далей – у Нікарагуа. А мы нелегальна прайшлі дзве краіны. Зноў спадзеў на незаўважнае перасячэнне мяжы.

глядзець далей >

Раніцаю мы ўжо былі на мяжы з Гандурасам.

глядзець далей >

Пасля возера Ацітлан у нас не засталося ні капейкі наяўных грошай.

глядзець далей >

На возера Ацітлан мы прыехалі па рэкамендацыі табурэтнікаў Кірыла і Лёні, якія там пабывалі.

глядзець далей >

Мяжу з Гватэмалай мы адразу вырашылі праходзіць нелегальна.

глядзець далей >

Мы ідзем на дарогу, каб ехаць у Паленке – старажытны горад, былую сталіцу індзейцаў Мая.

глядзець далей >

З Кўацакўалькаса мы вырашылі паехаць на паўднёвы захад праз Оахаку да Ціхага акіяну. Праз кіламетраў сорак сталі пад мастом.

глядзець далей >

Дзесьці пасярод шляху ад Мехіка да Кўацакўалькаса нам спыняецца загружаны да верху пластмасавымі тарамі пікап.

глядзець далей >

На наступны дзень мы вырашылі даведацца, што такое мексіканскі аўтастоп. Ён аказаўся мегахуткасным.

глядзець далей >